Lieve allemaal!
We zijn inmiddels alweer 1 week terug en kijken terug op een geweldig avontuur!
Vrijdag de 13e, de dag dat we terugvlogen naar Amsterdam, hebben we doorgebracht in Accra, een stad met mooie gebouwen, goede winkels, maar ook met heel veel mensen, mensen die overal maar lopen met koopwaar op hun hoofd, en auto's, en nog eens auto's. Een ongelooflijk drukke stad!! WE hebben nog wat souvenirs gekocht en hebben westers gelunched met espresso toe! Feestje!! Om 16.00 op wegnaar het vliegveld, ja , het. was zover; we gingen naar huis! Na een goede vlucht kwamen weaan op Schiphol waar Irene&Henk, Regine en nog twee vriendinnen van Carlien ons om 5 uur 's ochtends kwamen verwelkomen! Wat onzettend lief van hun! Hebben met z'n allen heerlijk ontbeten op schiphol; aardbeientaartjes, tosti's broodjes en koffie, wat was dat lekker! 'sMiddags met z'n vieren lekker gelunched en in de avond heerlijk gegeten op het strand met friet, vis, wijn en salade! Dat hebben we daar wel enorm gemist, sla, tomaten, groente, ( het was ons afgeraden om dat te eten). Zo hebben we in 1 dag alles gegeten waar we dagen van hadden gedroomd! Een terugblik op onze reis:

Saskia:

We zijn alweer een week thuis in Nederland en wat heb ik toch een super reis meegemaakt! Aan het begin zag ik er best wel tegenop, moest ik nou écht 4 weken vrijwilligerswerk gaan doen in Ghana? En de gedachte dat we ook aan een heerlijk tropisch strand hadden kunnen liggen, maakte mijn motivatie nog minder. Maar goed, het moest toch echt gebeuren. En wat ben ik blij dat we het gedaan hebben! Ik ben er zo trots op! De eerste 2 weken waren best wel zwaar; je raakt in zo'n cultuurshock! Niets in Ghana lijkt op Nederland, echt helemaal niets! En al die armoede om je heen is ook moeilijk om te zien en mee te maken, want ook overal waar je kijkt is armoede. Ik heb nu dus helemaal met eigen ogen kunnen zien dat de wereld zo oneerlijk verdeeld is. Het is moeilijk omdat je er eigenlijk niets aan kan doen. En als ‘rijke westerlingen' lopen wij daar natuurlijk gewoon met onze mooie kleren door een sloppenwijk en maken gewoon foto's. Dat is echt heel bizar. Echt een soort aapjes-kijken. Maargoed, na dat ik het de eerste week naar mijn zin heb gehad in Accra en al een beetje in het ritme was gekomen was ik er ook helemaal klaar voor om naar ons gastgezin te gaan. Laat het avontuur maar komen dacht ik! En dat avontuur is er zeker gekomen. Ik heb zoveel mooie, dierbare dingen meegemaakt deze reis die je normaal nooit zal meemaken. Het wonen in een gastgezin, echt deel uitmaken van een arm dorpje waar dan alle kinderen op je af komen rennen en dansjes met je doen, geweldig! Alle avonden met de kindjes uit het dorp waren dan ook een van mijn leukste herinneringen. Allemaal zulke lieve kindjes die met zo weinig, gelukkig zijn, die allemaal zelf spelletjes verzinnen en daar de grootste lol mee hebben. Dus ik vaak 's avonds weer handje-klap en dansjes met sprongen en ritmes, super leuk! Wat me trouwens echt heel erg ging tegen staan, en wat ik van te voren nooit had verwacht, was het Ghanese eten. De eerste paar dagen in het gastgezin, was alles nog nieuw en dus ook best lekker. Maar nadat wij allemaal ziek waren geworden, ging het me best wel tegen staan! Elke dag rijst met een tomatensausje en vis, dat is ook niet alles! Maar het meest dierbare wat ik heb meegemaakt deze reis waren de lieve, lieve kindjes in Babies Home. De eerste paar dagen had ik me nog niet echt gehecht aan een kindje (misschien maar beter ook dan was het afscheid niet zo zwaar geweest;)) maar je kan toch niet om al die lieve lachende gezichtjes heen. Het is geweldig om ze zoveel aandacht te geven die ze zo erg verdienen. En al die stralende gezichtjes als ze worden geknuffeld is echt goud waard. Dus langzamerhand kreeg ik ook mijn lievelingetjes; Viktor, een jongetje van +/- 1,5 jaar en Kleine Yaa, een baby'tje van een paar maanden (een andere Yaa overigens dan die van Carlien). Dat waren zulke schatjes! Ik heb daar echt een super tijd gehad en het was geweldig om die kindjes allemaal een leuke paar weken te geven. Ik ga dus ook zeker nog een keertje terug binnen 3 (?) jaar, hoe alle kindjes dan zijn. Ben benieuwd of ze me dan nog een beetje herkennen! Kortom; het was een super reis, die ik absoluut nooit zal vergeten en zo ben zo blij dat we dit hebben meegemaakt! Heel bijzonder!

Yvonne:

Toen ik in het vliegtuig naar Amsterdam stapte, wist ik dat ik terug zou komen. Dat had ik in de eerste 2 weken Ghana niet gedacht, integendeel, toen dacht ik vaak aan vrijdag de 13de augustus ( terugvlucht)en heb ik mij ook afgevraagd hoe we zo in Ghana verzeild zijn geraakt en bijvoorbeeld niet in Peru. Maar het kan dus raar lopen. Het weekeinde in Mole Parkzorgde voor het keerpunt. Waarschijnlijk omdat ik toen inmiddels de ergste WC ever had betreden ( nl met meerdere mensen in een openbare ruimte staan, zonder deuren of iets, met een goot achter je voeten: rok omhoog of broek naar beneden en plassen maar, zonder spoelwater natuurlijk!) en ook de minste slaapgelegenheid ooit , toch ook weer overleefd had. Ik kon dit blijkbaar allemaal aan, en dat was absoluut grensverleggend voor mezelf. Bovendien was de cultuurshock enigszins gestabiliseerd en vervielen we niet meer om de haverklap van de ene verwondering en verbazing in de andere. We raakten gewend aan onze nieuwe leefomgeving, en dat was goed. En dus was er toen ook ruimte om te genieten, van de kindertjes in het weeshuis, de alledaagse drukte van rennende, huilende, lachende, etende , plassende,schreeuwende kinderen ( 55 totaal), de prachtige gekleurde kleding van de vrouwen, van alle te koop aangeboden levenswaren, van de dieprode kleur van de wegen, de prachtige natuur met z'n hoge groene bomen, van de huiselijke sfeer van een stoof met steenkooltjes en een oma, die het vuurtje de hele dag brandend houdt, genieten van het feit dat er geen krant, telefoon, post, televisie, e-mail enz. was, dat je gewoon de hele dag bezig kon zijn met een ''project', zonder dat andere zaken ook je aandacht vroegen. Onze enige 'zorg'' was dat wij iedere dag genoeg flessenwater hadden om te drinken, tandenpoetsen, het eten werd door ons gastgezin verzorgd, dus we hadden het prima!! Zeker het wonen bij lokalen heeft ons het echte ghanese leven laten zien. De laatste dagen werd het al moeilijk om mij voor te stellen dat we dit allemaal achter ons zouden laten. Het was ook heel bijzonder om te ervaren dat je pats boem door een klein meisje in je hart geraakt wordt. Effia is haar naam, en niet omdat ze heel klein was ( 3 weken), en er bijzonder lief uitzag met haar diepzwarte kleur in combinatie met roze kleertjes ,.... het waren die ogen, die je zo indringend aankeken, steeds meer en steeds vaker. Alsof je haar hoop op een betere toekomst was.... .Bijzonder., ze heeft me betoverd en een prachtige foto van haar draag ik bij me. Hoe kon ik zomaar opstappen en weggaan , terug naar huis. Er is immers nog zoveel te doen in het weeshuis, ( al die andere kinderen verdienden ook absoluut mijn aandacht, zeker de kleintjes, die afhankelijk zijn van opgetild en gevoed te worden) er zijn nog steeds handen tekort om kinderen op te tillen en op schoot te houden, de kinderen spreken nog nauwelijks een woord taal ( ze verstaan de twi-taal wel een beetje, zeker als iemand van het personeel ze boos toespreekt)), er is heel veel tijd nodig om ze te lerenpraten, zingen, dansen, lezen....... En hoe kan ik al onze schatjeszomaar achterlaten in een onzekere toekomst ?!Aanvankelijk dacht ik nog over 2 jaar terug te gaan, dan herken je de kindertjes nog gemakkelijk, maar inmiddels zou ik morgen alweer terug willen. Niet voor even, maar voor maanden. Er is meer dan genoeg te doen, ik ben nu gewend aan Ghana, dus kan meteen aan de slag. Het gaat gebeuren, maar wannneeer???? Ik laat het jullie weten!! Kortom: het was geweldig, als avontuur, maar zeker ook als familie-uitje!! aan te bevelen!! Bijzonder om dit met z'n vieren voor altijd te kunnen delen. Veel dank aan Carlien,dat je op dit geweldige idee bent gekomen, en dat je ons dit hebt laten ervaren, het zal ons allen in meer of mindere mate beiinvloeden in de rest van ons leven.

Marc:Mijn epi(b)log.

Het laatste halfjaar had ik veel bedenkingen over ons plan om naar Ghana te gaan. Allerlei spookbeelden kwamen bij mij op. Ziek worden, gewond raken, niet kunnen uitrusten, vies, warm, noem maar op. Toen mij gevraagd werd met welk gevoel ik op reis ging op een schaal van 0-10 zei ik dat ik op een 1 zat. Maar nu ik terug ben is de thermometer gestegen naar een 8-9 en het de ervaring op zich heeft een 10! Hoe anders kan het lopen.

De eerste indrukken van de 1^ste week in Ghana, Accra, waren zeer positief. Het was ook erg gezellig. Het feit dat Yvonne en ik bijna 35 jaar ouder waren dan alle andere vrijwilligers viel niet op. Wij werden volkomen geaccepteerd als medevrijwilligers.

De indruk die Accra bij mij achter liet was er een van grote chaos. Het verkeer , de vele mensen die er tussen door lopen om iets te verkopen: ongelooflijk. Ik zie het al gebeuren op de A44 naar Den Haag.De oriëntatie week was goed opgezet en gaf goede informatie over Ghana voor de komen 3 weken. Die drie weken in Mampong was een grote ervaring. Het wonen bij een Ghanese familie in een, in onze ogen een sloppenwijk, maar voor Ghanese begrippen waarschijnlijk nog redelijk luxe, een echt stenen huis met stromend water, waar iedereen in de buurt van profiteerde. Maar helaas was de druk op de waterleiding vaak 0. Ook de elektriciteit viel regelmatig uit. Je accepteert het gewoon en wacht tot het weer goed komt. Ook het feit dat het afval water gewoon over de niet bestraatte weg in geultjes langs loopt. De kippen, geiten, kalkoenen en honden lopen overal doorheen. Het levens ritme is ook volkomen anders. Om 05.00 uur begint het en om 20.00 uur is het stil, tenzij een dominee of 'Preacher' het nodig vind om om 23.30 uur een dienst te beginnen met veel versterkte muziek en dat dat dan door gaat tot 02.30 uur. Heel gewoon en je accepteert het.

Ook in Babies Home, ons uiteindelijke doel, heb ik mijn grenzen ver leren overschrijden. Je tot 'waanzin' drijvende kinderen die alsmaar in je willen klimmen, op je broek plassen, ontlasting in de gang als hun luier door overgewicht afzakte, chaotische eet taferelen, etc. etc. Je accepteert het gewoon. Ik denk dat wij die kinderen die 3 weken een erg leuke tijd hebben gegeven met veel hugs en genegenheid. Voor mij ook leerzaam om zo intensief met babies en peuters om te gaan.De laatste 3 dagen kon ik toch nog meelopen in het districtsziekenhuis . Dat was een prachtige afsluiting. Kennis maken met ziekten die in Nederland als huisarts niet zo makkelijk tegen komt. Veel malaria, HIV/AIDS, en dehydratie en anaemie. De zorg die gegeven kan worden is zeer basaal, maar toch loopt alles op rolletjes.Je zou zo'n ziekenhuis graag moderne apparatuur geven. Ze hadden geen ECG, wel een oud echo apparaat gegeven door General Electric! Du 'PulseOxymeter'die ik bij mij had heb ik daar achter gelaten. De 1^ste hulp was er zeer blij mee.(zie foto) Niet moet ik vergeten te vermelden dat ik wel de vieste WC ooit gezien heb. Op een geven moment moest ik toch en vroeg naar de personeels toilet. De patiënten toilet leek mij geen goed idee. Ik kreeg de sleutel en omdat er geen wc papier was (heel normaal in Ghana) kreeg ik 2 velletjes uit een oud patiënten dossier mee. 'Dat kan ik niet doortrekken''Gooit u het maar in de doos naast de pot' Zo gezegd, zo gedaan. Zie foto!

Dus op 4 weken terug kijkend ben ik zeer blij dat ik het allemaal heb meegemaakt. Het gevoel dat ik nog wel eens terug wil, leeft dan ook redelijk sterk. Samen met Yvonne.Kortom ik heb een prachtige ervaring opgedaan en kan het iedereen aanraden, ongeacht de leeftijd! Bedankt voor jullie support en ik hoop dat jullie hebben kunnen meegenieten via onze weblog.

Carlien:

Hoe snel je je grenzen kan en ook wíl verleggen, heb ik deze vier weken in Ghana ervaren, en wat ben ik daar blij mee! Toen ik in januari dit idee naar voren bracht, stond het nog echt in de kinderschoenen, was het gewoon gaaf om aan iedereen te vertellen en klonk het als één groot avontuur! Maar naarmate de maanden vorderden ging zelfs ik meer twijfelen of ik wel de goede beslissing had genomen. De hele familie moest immers maar doen wat ik had voorgesteld, en soms dacht ik dus ook; had ik ons maar lekker naar een mooi tropisch strand gebracht om heerlijk uit te kunnen rusten en echt vakantie te vieren.. Maar wat ben ik blij dat ik dat niet heb gedaan!!! Gelukkig ben ik, eigenlijk als enige van de vier, heel nuchter aan de reis begonnen; mijn motto was ‘'Ik laat alles gewoon over me heen komen''. De eerste week in Accra heb ik dat ook zeker gedaan. In een week het belangrijke van het land en de cultuur geleerd (dat hadden we eigenlijk al thuis in de boeken moeten lezen..). Wat ik wel heel opvallend vond in die eerste week, is dat de hele manier van leven al zo snel went. En ‘went' is natuurlijk een groot woord, een waterfles kopen bij een jongetje van 10 voor 3 eurocent kan natuurlijk niet normaal zijn, maar omdat iedereen daar zo leeft, wij dus ook, en niets het zelfde is als hier in het Westen, wen je er op de een of andere manier toch aan. Ik keek ontzettend uit om naar het gastgezin te gaan, toen zou voor mij eigenlijk pas het echte avontuur beginnen! De eerste dagen waren prima te doen, weer heel veel nieuwe indrukken, maar mijn down-moment kwam toch wel toen ik ziek werd. Het dromen van er 'normaal uitzien' ( namelijk in gewoon gezellige kleren ) en vooral normaal eten moesten mij de komende 2,5 week verder helpen. Eigenlijk ontzettend zwak, mijn motto werd verbroken, maar ik kon gewoon, en helaas, geen Ghanees eten meer door mijn keel krijgen.. Misschien heb ik mijn motto ook wel iets te letterlijk genomen, pas de derde week in het gastgezin begon ik pas echt te beseffen hoe ontzettend gaaf dit is om te doen!! Zo zie je dat je na 2 weken helemaal in hun leefritme zit en doet zoals zij doen, maar als je dan gaat denken aan hoe je eigen leven is, je pas echt inziet hoe bijzonder het is. Het moeilijkste moment van de reis vond ik het afscheid in Babies Home. De afgelopen weken had ik ongeveer elke dag weer een andere lievelingsbaby, maar pas de laatste 3 dagen kreeg ik echt een band met Yaa Baby. Ik vond het heel bijzonder hoe ik haar van een heel druk en stoer meisje, toch een beetje een lief klein babytje heb kunnen laten worden, die het ook heerlijk vond om heel lang tegen mij aan te liggen, het was echt vertrouwd. En dan is een afscheid, waarbij zelfs zij gaat huilen, echt moeilijk!! Zoals mama ook zegt, er is meer dan genoeg te doen daar, en dat is ook zo! Ik zou het super leuk vinden om terug te gaan, zeker omdat je weet dat het leven dat die kinderen daar hebben lang niet even vrolijk is onder de dagelijkse leiding, maar daar kunnen wij dan, al is het maar voor even, verandering in brengen! Want die kinderen zien lachen om de kleinste dingen is goud waard!! Als laatste nog over hoe ik mijn grenzen, onopgemerkt, echt heb verlegd. Ik weet nog dat we de allereerste nacht in Pink Hostel ( jeugdherberg) aankwamen (en stiekem inderdaad nog even dacht aan een mooi hotel aan een strand). Toen was alles zo simpel en zouden wij er nooit zomaar gelogeerd hebben, maar toen we daar de allerlaatste dag voor vertrek naar Nederland weer kwamen...! Wat een verschil! Alleen al ons stapelbed was als een kingsizebed, stromend water een feest, en zelfs het simpelste bord spaghetti maakten die avond toch tot een luxe avond! Dus inderdaad, mijn grenzen zijn verlegd, dat kon niet beter gebeuren dan in Ghana, het was een super ervaring! En ik ben heel blij dat toch ook papa, mama en Saskia het een super vakantie vonden!!!