We hadden een onrustige nacht in ons guesthouse, omdat Marc net voor het slapen gaan zei:' we doen niet open als er op de deur geklopt wordt'! En zo had eenieder van ons een halve nachtmerrie wat er allemaal met ons kon gebeuren, daar in dat afgelegen guesthouse! Blij dat het licht werd en dat we om 07.00 met de taxi naar Mole National Park vertrokken. De stenen armoeddige huisjes hebben inmiddels plaatsgemaakt voor lemen hutjes, soms 5 bij elkaar, soms 50, ronde vorm is een huisje voor de vrouw, vierkante vorm en altijd groter!, is voor de man ( je mag ook meer vrouwen hebben in Ghana, ligt het daaraan soms), en in de buurt een waterpomp. Dit is echte armode, en ook hier langs onze route altijd maar weer die lopende mensen, met spullen op hun hoofd. Maar ook opvallend dat de vrouwen ook in deze rinboe, toch mooie lappen omwikkeld hebben, vrolijke kleuren in dit nu toch wel dorre landschap. De weg is erger dan erg, rood stof en kuilen van 30 cm, waardoor wij vonden dat we eigenlijk helmen op moesten hebben, zo hard botsten we vaak met ons hoofd in de auto. Dit alles duurde 2 uur. Na deze trilplaat-ervaring kwamen we dan eindelijk bij Mole Park aan, ook dit was niet het gedroomde hotel, maar qua lokatie super!!! Boven op een berg, met een ongelooflijk uitzicht over het regenwoud, en de drinkplaats van de dieren, waar nu al meteen olifanten stonden! Er waren nog weinig mensaen, dus we konden heerlijk bij het zwembad aan een tafeltje zitten. Helaas geen brood, of burgers, maar wel frieten!

Heerlijk genoten van even niets doen, en het geweldige uitzicht, en om 15.30 met armed guide een safaritocht per auto gedaan. Ook nu weer olifanten gezien, we zijn uitgestapt en konden heel dicht bij komen (20 meter!). Echt hele grote beesten, die dwingen absoluut respect af. Verder vele antilopen, wildzwijnen, waterbokken. Bij terugkomst waren de 3 nederlandse vrijwilligers uit onze eerste week ook aaangekomen. Erg leuk om hun ervaringen in gastgezsin en werk te horen. Volgende morgen zijn Saskia en Carlien op loop-safari gegaan, goed in gepakt voor evt slangen, een tocht door de jungle van 3 uur. Ze hebbben het erg leuk gehad, en ook weer olifantne van heel dichtbij gespot. De rest van de dag geluierd aan het zwembad, in de loop van de middag kwamen nog 3 vrijwilligers uit Ierland aan, ook uit onze 1ste week, Erg gezellig. Opvallend dat 90% van de hotelgasten zijn vrijwilligers, die elkaar hier dan weer ontmoeten na een aantal weken, dus er zijn veel grotere groepn, maar omdat iedereen volunteer is , leg je ook heel makkelijk contacten met anderen. Marc en ik waren de oudsten, dat wel. Zaterdag een taxi via het hotel geregeld om ons naar Kumasi te brengen, een tocht van 7 uur. Ik had een prijs afgesproken, en even later kwam een man zich voorstellen als ' i am your driver'. Wat attent dacht ik nog. E ven later vroeg hij of ik al de helft kon aanbetalen voor bezninegeld. Ik vond dat in dit arme land nog een beetje logisch ook, dus Marc heeft dat via de man achter de receptie aan de chauffeur betaalt. s Avonds in het donker op weg naar het restaurant, kwam er ineens een man uit het niets op ons af. Of wij familie Meijer waren die een taxi hadden bestelt. Hij wist zelfs de afgesproken prijs! Ik herkende de man helemaal niet, dus we zeiden dat hij niet onze taxi-chaufeur was. Hij bleef ons tot aan de receptie volgen. Helaas speelt de enorme taalbarriere dan een probleem. maar goed, we zijn gaan eteen, maar wel met een naar gevoel. Wie letten er allemaal op ons en wie weet wat? Marc en ik waren ongerust. s Nachts brak een enorme tropische regenbui uit, zoveel regen met zoveel lawaai naar beneden horen donderen zal ons niet meer overkomen. Ook nog onweer en de stroom viel even uit. Doodsbangwaren we, ik mn dat die man ook nog ergens zou binnenstormen, Marc dat het dak het zou begeven, en dat we hulp nodig zouden hebben, maar hoe regel je dat imet dir noodweer in het pikkedoker. Masrc verzucktte:' ik hoop toch niet dat mijn laatste uurtje in Ghana zal slaan.'We hebben niet geslapen. !!! De volgende dag bij de receptie navraag gedaan over die man en de info en toen bleek dat de man van de receptie contact had gelegd met deze man en hem de taxirit had toegzegd, maar evenlater kwam een andere man, en die heeft het op een acoordje gegooid mert de receptie en dus inderdaad ons benzingeld geind. Terecht dfat de 1ste man boos was.Om 11 uur, na uur wachten, met taxi naar Kumasi, dodoenrit nr 2 deze reis, die man scheurde overla doorheen, overheen, we hadden wel bijn 15 geitenlijken, bijna 2 op zijkant gevallen met auto, autopecht van meer dan 1 uur . Wat waren we blij dat in Kumasi onze eigen vriend taxicchauffeur ons kwam ophlen en met een sloom gangetje van 60 km naar huis bracht,

Vandaag weer in weeshuis, waar ik al gauw zag dat mijn lievelingsbaby Effia ziek was. Ze zag er erg ziek uit. Ze mocht op mijn advies naar het ziekenhuis, waar ze nu aan het infuus ligt ( uitgedroogd). Ze mag daar 1 dagje blijven. Marc is vandaag toch in het ziekenhuis begonnen voor de laatste dagen, erg leuk voor hem. Zo kan hij ook nog op Effia letten.

De tijd schiet voorbij, we gaan onze laatste dagen in! Veel liefs, Yvonne en Carlien