Akwaabe lieve mensen!

Welkom dus. Ons eerste Ghanese woord wat we hier geleerd hebben. Onze eertse dag is al bijna weer over en het was enorm indrukwekkend, warm maar ontzettend leuk! Na een hele finne vlucht kwamen we helemaal uitgerust aan op het vliegveld. Al gauw zie je de enorme cultuurverschillen. In no time waren we omringd met allemaal opdringerige mannen die o zo graag onze koffers wilde tillen. Ondanks hun goede bedoelen gaf het toch best wel een onveilig gevoel... Nadat Paul ( onze chauffeur van het hostel) naar ons hotel had gebracht kwam er ineens niet zo heel erg leuk nieuws waar we absoluut niet op gerekend hadden. Omdat het hele hotel volgeboekt was, was het niet mogelijk om met z'n vieren op een kamer te zitten. Dat betekende; papa op een kamer met twee andere mannen, Carlien op een kamer met 5 andere meisjes, en Mama en Saskia deelden een kamer. Een lichte tegenvaller dus, en toen er uit de kranen ookal geen water stroomde zagen papa, mama en saskia het even niet meer zitten. Maar na een redelijke goede nachtrust waren we toch helemaal klaar voor onze eerste echte dag in Ghana!

Na een ontbijtje stond de hele groep alweer om 8.00uur buiten klaar om naar de plaatselijke bank te gaan om de Ghanese Cedies in ontvangst te nemen ( na enorm afgezet te zijn natuurlijk, het was ook meer een duister hutje, dan een echte Barclays bank..)

En toen leerden we de echte Ghanese manier van leven kennen! Relaxed, alles slow, take it easy! En ja, dat hebben we zeker gedaan, want vanaf half 10 al, tot 1600 uur zouden we op het strand blijven. Tot 1200 uur bestond onze dagbesteding dan ook uit zitten, drankje, zitten en lopen.. Maar toen gebeurde er toch nog iets anders. In plaats van belaagd te worden door de plaatselijke jongens, hebben Saskia en Carlien en nog twee andere Nederlandse meisjes vrienden gemaakt met de Beach Boys van Accra! En al staan deze beach boys hier dan ook wel bekend als de 'bad boys'.. Daar hebben wij niks van gemerkt! Want inderdaad, zoals iedereen zegt, bijna iedereen is hier zo vriendelijk!! Welkom, thank you, welkom!!

Om 16uur moesten we (nu opeens helaas) weer met onze Paul mee, en kwamen we toch wel in een heel anderen wereld terecht.. We waren uitgenodigd om naar een plaatselijke houtsnijderij te gaan waar ze doodskisten maken. Het klinkt heel raar, maar een doodskist met prachtige kleuren, in de vorm van een bierflesje, olifant of zelfs een Nokia-telefoon, is hier toch wel heel bijzonder, en hier dus ook heel normaal! Maar wat nog bijzonderder was, was de plek waar we toen waren; midden in een sloppenwijk. Op de televisie ziet dit er altijd al vreselijk uit, maar als je er zelf middenin staat, is het nog zoveel meer emotioneler en indrukwekkender! Je realiseert je dan echt dat je uit het rijke westen komt, en dan die mensen daar zo blij, maar ook verbaasd zijn je te zien! Alle kindjes (zie foto's) kwamen op ons af rennen, onze witte armen stonden vol in de belangstelling om aan te raken, om de knuffelbeertjes werd ruzie gemaakt, maar vooral de camera's waren zeer indrukwekkend voor hun! En dat is ook te zien op de foto's! Aan de ene kant is het dan echt ontzettend stom om van deze mensen foto's te maken, eigenlijk is het toch aapjes kijken, maar toch maak je ze op de een of andere manier ook een beetje blij..!

Gelukkig hebben we vanaf vanavond weer (een mini beetje) stromend water, hebben we pasta gegeten, en stoppen we ons zo weer in onze geinpregneerde lakenzak, onder gesprayd met deeth en onder de klamboe, op naar de volgende dag!!

(oja, dit verhaal hadden we al een keer geschreven, maar dat Ghana het land van de rare computers is hebben we nu wel gemerkt, dus bij de laatste zin was het hele verhaal opeens weg!!!)

Tot snel, liefs van ons