Zaterdag 1 augustus
Vandaag zijn we naar Kumasi geweest, een stad met de grootste markt van west Afrika. Met inmiddels onze vaste taxichauffeur zijn we om 8.00uur vertrokken, en hij zou ons de hele dag rondleiden (voor 35E). Hij was natuurlijk heel trots met ons als westerse vrienden, en na een half uur kwam dan ook al de vraag aan Marc ''Are these two girls your daughters?''. Toen konden we de volgende vraag eigenlijk al raden; keurig via Marc vroeg hij nog geen minuut later: ''Do you allow me to marry one of your daughters?''. Na een vriendelijke afwijzing dat we in Nederland gewend zijn rond ons 30e te trouwen, bleef het de rest van de reis opvallend stil.. De weg naar Kumasi was geweldig, door de bergen, prachtige natuur en in het regenwoud naast de weg zouden er zelfs olifanten zijn! Naarmate we Kumasi naderden, veranderde het straatbeeld van verkoop van levensbehoeften naar verkoop van werkelijk alles wat je maar in en rond het huis kunt verzinnen (de begraafplaats naast de weg werd zo ook opgevuld met bankstellenverkoop), en een straat van wel 2 km lang met alleen maar auto-onderdelen; van spiegeltjes tot hele motorblokken. De hele westerse samenleving dumpt zijn spullen waarschijnlijk in Ghana, we hebben onze ogen uitgekeken!

In Kumasi zijn we eerst naar wel 15 banken geweest om geld te pinnen, wat helaas mislukt is, de bank in ons dorp mampong is nl 1 week dicht. We kunnen zuinigjes aan nog even vooruit.

In Kumasi stad eerst de zo lang van gedroomde hanburger met friet! gegeten en dan gaan we eindelijk naar de markt. Over het spoor, naast het spoor, op straat, overal maar dan ook overal mensen, tienduizenden,!!! die allemaal wat te verkopen hebben, ofwel vanuit een kraampje van 1 bij 1 m, ofwel vanuit een zinken tobben op hun hoofd waar werkelijk alles in vervoerd wordt, schoonmaakdoekjes, ananas, stinkende vis, waterzakjes, emmers, zelfs levende kippen. En wij zijn bijna de enige blanken en worden overal begroet en aangestaard, een rare ervaring.De vrouwen in Ghana kleden zich allemaal, hoe arm ook, met prachtige gekleurde stoffen, dus wij besluten ook een lapstof te kopen. Moe van alle indrukken omdat er werkelijk niets maar dan ook niets op Holland lijkt, gaan we einde middag weer terug naar ons rustige Mampong.Ook onderweg:druk,druk,druk en ook een Politie controle. De chauffeur moest zijn rijbewijs afgeven en er werd wat naar zijn nummerplaat gekeken en we mochten weer doorrijden. Dit ritueel moesten alle auto's ondergaan (alleen maar taxi's trouwens). Er stonden zo'n 20 agenten .Later zei de chauffeur dat hij altijd een biljet van 1 Ceddi in zijn rijbewijs heeft zitten. Deze wordt er dan uitgehaald door de agent en dan mag je doorrijden. Als he dat niet doet ben je de klos en loop j de kans mee naar een bureau te moeten voor verder onderzoek.Corruptie heet dat dus, maar ja 1 ceddi is ongeveer 50 Eurocent. Maar duizend auto's op een dag levert heel wat Ceddi's op. Het gevang is ons dus gespaard gebleven.

De afgelopen dagen lekker gewerkt in het Babieshome. Ook al zijn de dagen best wel lang en vermoeiend met al die drukke kindjes, die af en toe alleen maar lopen te huilen is het toch geweldig om daar elke ochtend weer heen te lopen en alle lieve kindjes weer te zien! We hebben heel erg veel luiers en melk gekocht voor Babieshome om alles daar nog wat beter te maken, aangezien we de hele dag katoenen luiers moeten vouwen met daarom heen een plasticje. Overigens ook een erg vies klusje voor degene die dat elke keer moeten wassen met de hand met al die diaree! Maar ondanks alles genieten we er toch allemaal heel erg van en weten we nu al dat het afscheid volgende week toch best wel zwaar zal worden!

We zitten nu Donderdagavond in Tamale, hebben een weekendje vrij, na een busrit van 7 uur : we zaten vanochtend al om 7 uur in onze taxi naar Kumasi om daar op 10 uur de bus te nemen. Nu slapen we in het Guesthouse van de Presbytoriaanse kerk (25 Ceddi) Voor Yvonne een grote teleurstelling. Ze had zich verheugd op een hotel met frisse lakens, handdoeken en goed ontbijt, maar helaas: weer een nacht in onze slaapzakken, geen hanndoeken, en geen ontbijt. Echt basic met zelfs een petroleumlamp op batterijen!! Er is wel een wc maar geen papier. gelukkig had Yvonne dit zelf meegenomen. Morgen vroeg gaan wij door naar 'Mole Park' een reservaat waar wij een motel hebben geboekt. Hopenlijk is dat eindelijk een frisse kamer. Ze hebben wel een zwembad!

Foto's volgen nog. Veel liefs van ons allemaal.

PS: Carlien is ingeloot voor Psychologie in Leiden!!