4 Weken Ghana: onze persoonlijke terugblik.
Lieve allemaal!
We zijn inmiddels alweer 1 week terug en kijken terug op een geweldig avontuur!
Vrijdag de 13e, de dag dat we terugvlogen naar Amsterdam, hebben we doorgebracht in Accra, een stad met mooie gebouwen, goede winkels, maar ook met heel veel mensen, mensen die overal maar lopen met koopwaar op hun hoofd, en auto's, en nog eens auto's. Een ongelooflijk drukke stad!! WE hebben nog wat souvenirs gekocht en hebben westers gelunched met espresso toe! Feestje!! Om 16.00 op weg naar het vliegveld, ja , het. was zover; we gingen naar huis! Na een goede vlucht kwamen we aan op Schiphol waar Irene&Henk, Regine en nog twee vriendinnen van Carlien ons om 5 uur 's ochtends kwamen verwelkomen! Wat onzettend lief van hun! Hebben met z'n allen heerlijk ontbeten op schiphol; aardbeientaartjes, tosti's broodjes en koffie, wat was dat lekker! 'sMiddags met z'n vieren lekker gelunched en in de avond heerlijk gegeten op het strand met friet, vis, wijn en salade! Dat hebben we daar wel enorm gemist, sla, tomaten, groente, ( het was ons afgeraden om dat te eten). Zo hebben we in 1 dag alles gegeten waar we dagen van hadden gedroomd! Een terugblik op onze reis:
Saskia:
We zijn alweer een week thuis in Nederland en wat heb ik toch een super reis meegemaakt! Aan het begin zag ik er best wel tegenop, moest ik nou écht 4 weken vrijwilligerswerk gaan doen in Ghana? En de gedachte dat we ook aan een heerlijk tropisch strand hadden kunnen liggen, maakte mijn motivatie nog minder. Maar goed, het moest toch echt gebeuren. En wat ben ik blij dat we het gedaan hebben! Ik ben er zo trots op! De eerste 2 weken waren best wel zwaar; je raakt in zo'n cultuurshock! Niets in Ghana lijkt op Nederland, echt helemaal niets! En al die armoede om je heen is ook moeilijk om te zien en mee te maken, want ook overal waar je kijkt is armoede. Ik heb nu dus helemaal met eigen ogen kunnen zien dat de wereld zo oneerlijk verdeeld is. Het is moeilijk omdat je er eigenlijk niets aan kan doen. En als ‘rijke westerlingen' lopen wij daar natuurlijk gewoon met onze mooie kleren door een sloppenwijk en maken gewoon foto's. Dat is echt heel bizar. Echt een soort aapjes-kijken. Maargoed, na dat ik het de eerste week naar mijn zin heb gehad in Accra en al een beetje in het ritme was gekomen was ik er ook helemaal klaar voor om naar ons gastgezin te gaan. Laat het avontuur maar komen dacht ik! En dat avontuur is er zeker gekomen. Ik heb zoveel mooie, dierbare dingen meegemaakt deze reis die je normaal nooit zal meemaken. Het wonen in een gastgezin, echt deel uitmaken van een arm dorpje waar dan alle kinderen op je af komen rennen en dansjes met je doen, geweldig! Alle avonden met de kindjes uit het dorp waren dan ook een van mijn leukste herinneringen. Allemaal zulke lieve kindjes die met zo weinig, gelukkig zijn, die allemaal zelf spelletjes verzinnen en daar de grootste lol mee hebben. Dus ik vaak 's avonds weer handje-klap en dansjes met sprongen en ritmes, super leuk! Wat me trouwens echt heel erg ging tegen staan, en wat ik van te voren nooit had verwacht, was het Ghanese eten. De eerste paar dagen in het gastgezin, was alles nog nieuw en dus ook best lekker. Maar nadat wij allemaal ziek waren geworden, ging het me best wel tegen staan! Elke dag rijst met een tomatensausje en vis, dat is ook niet alles! Maar het meest dierbare wat ik heb meegemaakt deze reis waren de lieve, lieve kindjes in Babies Home. De eerste paar dagen had ik me nog niet echt gehecht aan een kindje (misschien maar beter ook dan was het afscheid niet zo zwaar geweest;)) maar je kan toch niet om al die lieve lachende gezichtjes heen. Het is geweldig om ze zoveel aandacht te geven die ze zo erg verdienen. En al die stralende gezichtjes als ze worden geknuffeld is echt goud waard. Dus langzamerhand kreeg ik ook mijn lievelingetjes; Viktor, een jongetje van +/- 1,5 jaar en Kleine Yaa, een baby'tje van een paar maanden (een andere Yaa overigens dan die van Carlien). Dat waren zulke schatjes! Ik heb daar echt een super tijd gehad en het was geweldig om die kindjes allemaal een leuke paar weken te geven. Ik ga dus ook zeker nog een keertje terug binnen 3 (?) jaar, hoe alle kindjes dan zijn. Ben benieuwd of ze me dan nog een beetje herkennen! Kortom; het was een super reis, die ik absoluut nooit zal vergeten en zo ben zo blij dat we dit hebben meegemaakt! Heel bijzonder!
Yvonne:
Toen ik in het vliegtuig naar Amsterdam stapte, wist ik dat ik terug zou komen. Dat had ik in de eerste 2 weken Ghana niet gedacht, integendeel, toen dacht ik vaak aan vrijdag de 13de augustus ( terugvlucht) en heb ik mij ook afgevraagd hoe we zo in Ghana verzeild zijn geraakt en bijvoorbeeld niet in Peru. Maar het kan dus raar lopen. Het weekeinde in Mole Park zorgde voor het keerpunt. Waarschijnlijk omdat ik toen inmiddels de ergste WC ever had betreden ( nl met meerdere mensen in een openbare ruimte staan, zonder deuren of iets, met een goot achter je voeten: rok omhoog of broek naar beneden en plassen maar, zonder spoelwater natuurlijk!) en ook de minste slaapgelegenheid ooit , toch ook weer overleefd had. Ik kon dit blijkbaar allemaal aan, en dat was absoluut grensverleggend voor mezelf. Bovendien was de cultuurshock enigszins gestabiliseerd en vervielen we niet meer om de haverklap van de ene verwondering en verbazing in de andere. We raakten gewend aan onze nieuwe leefomgeving, en dat was goed. En dus was er toen ook ruimte om te genieten, van de kindertjes in het weeshuis, de alledaagse drukte van rennende, huilende, lachende, etende , plassende,schreeuwende kinderen ( 55 totaal), de prachtige gekleurde kleding van de vrouwen, van alle te koop aangeboden levenswaren, van de dieprode kleur van de wegen, de prachtige natuur met z'n hoge groene bomen, van de huiselijke sfeer van een stoof met steenkooltjes en een oma, die het vuurtje de hele dag brandend houdt, genieten van het feit dat er geen krant, telefoon, post, televisie, e-mail enz. was, dat je gewoon de hele dag bezig kon zijn met een "'project", zonder dat andere zaken ook je aandacht vroegen. Onze enige "zorg"" was dat wij iedere dag genoeg flessenwater hadden om te drinken, tandenpoetsen, het eten werd door ons gastgezin verzorgd, dus we hadden het prima!! Zeker het wonen bij lokalen heeft ons het echte ghanese leven laten zien. De laatste dagen werd het al moeilijk om mij voor te stellen dat we dit allemaal achter ons zouden laten. Het was ook heel bijzonder om te ervaren dat je pats boem door een klein meisje in je hart geraakt wordt. Effia is haar naam, en niet omdat ze heel klein was ( 3 weken), en er bijzonder lief uitzag met haar diepzwarte kleur in combinatie met roze kleertjes ,.... het waren die ogen, die je zo indringend aankeken, steeds meer en steeds vaker. Alsof je haar hoop op een betere toekomst was.... .Bijzonder., ze heeft me betoverd en een prachtige foto van haar draag ik bij me. Hoe kon ik zomaar opstappen en weggaan , terug naar huis. Er is immers nog zoveel te doen in het weeshuis, ( al die andere kinderen verdienden ook absoluut mijn aandacht, zeker de kleintjes, die afhankelijk zijn van opgetild en gevoed te worden) er zijn nog steeds handen tekort om kinderen op te tillen en op schoot te houden, de kinderen spreken nog nauwelijks een woord taal ( ze verstaan de twi-taal wel een beetje, zeker als iemand van het personeel ze boos toespreekt)), er is heel veel tijd nodig om ze te leren praten, zingen, dansen, lezen....... En hoe kan ik al onze schatjes zomaar achterlaten in een onzekere toekomst ?! Aanvankelijk dacht ik nog over 2 jaar terug te gaan, dan herken je de kindertjes nog gemakkelijk, maar inmiddels zou ik morgen alweer terug willen. Niet voor even, maar voor maanden. Er is meer dan genoeg te doen, ik ben nu gewend aan Ghana, dus kan meteen aan de slag. Het gaat gebeuren, maar wannneeer???? Ik laat het jullie weten!! Kortom: het was geweldig, als avontuur, maar zeker ook als familie-uitje!! aan te bevelen!! Bijzonder om dit met z'n vieren voor altijd te kunnen delen. Veel dank aan Carlien,dat je op dit geweldige idee bent gekomen, en dat je ons dit hebt laten ervaren, het zal ons allen in meer of mindere mate beiinvloeden in de rest van ons leven.
Marc:Mijn epi(b)log.
Het laatste halfjaar had ik veel bedenkingen over ons plan om naar Ghana te gaan. Allerlei spookbeelden kwamen bij mij op. Ziek worden, gewond raken, niet kunnen uitrusten, vies, warm, noem maar op. Toen mij gevraagd werd met welk gevoel ik op reis ging op een schaal van 0-10 zei ik dat ik op een 1 zat. Maar nu ik terug ben is de thermometer gestegen naar een 8-9 en het de ervaring op zich heeft een 10! Hoe anders kan het lopen.
De eerste indrukken van de 1ste week in Ghana, Accra, waren zeer positief. Het was ook erg gezellig. Het feit dat Yvonne en ik bijna 35 jaar ouder waren dan alle andere vrijwilligers viel niet op. Wij werden volkomen geaccepteerd als medevrijwilligers.
De indruk die Accra bij mij achter liet was er een van grote chaos. Het verkeer , de vele mensen die er tussen door lopen om iets te verkopen: ongelooflijk. Ik zie het al gebeuren op de A44 naar Den Haag.De oriëntatie week was goed opgezet en gaf goede informatie over Ghana voor de komen 3 weken. Die drie weken in Mampong was een grote ervaring. Het wonen bij een Ghanese familie in een, in onze ogen een sloppenwijk, maar voor Ghanese begrippen waarschijnlijk nog redelijk luxe, een echt stenen huis met stromend water, waar iedereen in de buurt van profiteerde. Maar helaas was de druk op de waterleiding vaak 0. Ook de elektriciteit viel regelmatig uit. Je accepteert het gewoon en wacht tot het weer goed komt. Ook het feit dat het afval water gewoon over de niet bestraatte weg in geultjes langs loopt. De kippen, geiten, kalkoenen en honden lopen overal doorheen. Het levens ritme is ook volkomen anders. Om 05.00 uur begint het en om 20.00 uur is het stil, tenzij een dominee of "Preacher" het nodig vind om om 23.30 uur een dienst te beginnen met veel versterkte muziek en dat dat dan door gaat tot 02.30 uur. Heel gewoon en je accepteert het.
Ook in Babies Home, ons uiteindelijke doel, heb ik mijn grenzen ver leren overschrijden. Je tot "waanzin" drijvende kinderen die alsmaar in je willen klimmen, op je broek plassen, ontlasting in de gang als hun luier door overgewicht afzakte, chaotische eet taferelen, etc. etc. Je accepteert het gewoon. Ik denk dat wij die kinderen die 3 weken een erg leuke tijd hebben gegeven met veel hugs en genegenheid. Voor mij ook leerzaam om zo intensief met babies en peuters om te gaan.De laatste 3 dagen kon ik toch nog meelopen in het districtsziekenhuis . Dat was een prachtige afsluiting. Kennis maken met ziekten die in Nederland als huisarts niet zo makkelijk tegen komt. Veel malaria, HIV/AIDS, en dehydratie en anaemie. De zorg die gegeven kan worden is zeer basaal, maar toch loopt alles op rolletjes.Je zou zo'n ziekenhuis graag moderne apparatuur geven. Ze hadden geen ECG, wel een oud echo apparaat gegeven door General Electric! Du "PulseOxymeter"die ik bij mij had heb ik daar achter gelaten. De 1ste hulp was er zeer blij mee.(zie foto) Niet moet ik vergeten te vermelden dat ik wel de vieste WC ooit gezien heb. Op een geven moment moest ik toch en vroeg naar de personeels toilet. De patiënten toilet leek mij geen goed idee. Ik kreeg de sleutel en omdat er geen wc papier was (heel normaal in Ghana) kreeg ik 2 velletjes uit een oud patiënten dossier mee. "Dat kan ik niet doortrekken""Gooit u het maar in de doos naast de pot" Zo gezegd, zo gedaan. Zie foto!
Dus op 4 weken terug kijkend ben ik zeer blij dat ik het allemaal heb meegemaakt. Het gevoel dat ik nog wel eens terug wil, leeft dan ook redelijk sterk. Samen met Yvonne.Kortom ik heb een prachtige ervaring opgedaan en kan het iedereen aanraden, ongeacht de leeftijd! Bedankt voor jullie support en ik hoop dat jullie hebben kunnen meegenieten via onze weblog.
Carlien:
Hoe snel je je grenzen kan en ook wíl verleggen, heb ik deze vier weken in Ghana ervaren, en wat ben ik daar blij mee! Toen ik in januari dit idee naar voren bracht, stond het nog echt in de kinderschoenen, was het gewoon gaaf om aan iedereen te vertellen en klonk het als één groot avontuur! Maar naarmate de maanden vorderden ging zelfs ik meer twijfelen of ik wel de goede beslissing had genomen. De hele familie moest immers maar doen wat ik had voorgesteld, en soms dacht ik dus ook; had ik ons maar lekker naar een mooi tropisch strand gebracht om heerlijk uit te kunnen rusten en echt vakantie te vieren.. Maar wat ben ik blij dat ik dat niet heb gedaan!!! Gelukkig ben ik, eigenlijk als enige van de vier, heel nuchter aan de reis begonnen; mijn motto was ‘'Ik laat alles gewoon over me heen komen''. De eerste week in Accra heb ik dat ook zeker gedaan. In een week het belangrijke van het land en de cultuur geleerd (dat hadden we eigenlijk al thuis in de boeken moeten lezen..). Wat ik wel heel opvallend vond in die eerste week, is dat de hele manier van leven al zo snel went. En ‘went' is natuurlijk een groot woord, een waterfles kopen bij een jongetje van 10 voor 3 eurocent kan natuurlijk niet normaal zijn, maar omdat iedereen daar zo leeft, wij dus ook, en niets het zelfde is als hier in het Westen, wen je er op de een of andere manier toch aan. Ik keek ontzettend uit om naar het gastgezin te gaan, toen zou voor mij eigenlijk pas het echte avontuur beginnen! De eerste dagen waren prima te doen, weer heel veel nieuwe indrukken, maar mijn down-moment kwam toch wel toen ik ziek werd. Het dromen van er "normaal uitzien" ( namelijk in gewoon gezellige kleren ) en vooral normaal eten moesten mij de komende 2,5 week verder helpen. Eigenlijk ontzettend zwak, mijn motto werd verbroken, maar ik kon gewoon, en helaas, geen Ghanees eten meer door mijn keel krijgen.. Misschien heb ik mijn motto ook wel iets te letterlijk genomen, pas de derde week in het gastgezin begon ik pas echt te beseffen hoe ontzettend gaaf dit is om te doen!! Zo zie je dat je na 2 weken helemaal in hun leefritme zit en doet zoals zij doen, maar als je dan gaat denken aan hoe je eigen leven is, je pas echt inziet hoe bijzonder het is. Het moeilijkste moment van de reis vond ik het afscheid in Babies Home. De afgelopen weken had ik ongeveer elke dag weer een andere lievelingsbaby, maar pas de laatste 3 dagen kreeg ik echt een band met Yaa Baby. Ik vond het heel bijzonder hoe ik haar van een heel druk en stoer meisje, toch een beetje een lief klein babytje heb kunnen laten worden, die het ook heerlijk vond om heel lang tegen mij aan te liggen, het was echt vertrouwd. En dan is een afscheid, waarbij zelfs zij gaat huilen, echt moeilijk!! Zoals mama ook zegt, er is meer dan genoeg te doen daar, en dat is ook zo! Ik zou het super leuk vinden om terug te gaan, zeker omdat je weet dat het leven dat die kinderen daar hebben lang niet even vrolijk is onder de dagelijkse leiding, maar daar kunnen wij dan, al is het maar voor even, verandering in brengen! Want die kinderen zien lachen om de kleinste dingen is goud waard!! Als laatste nog over hoe ik mijn grenzen, onopgemerkt, echt heb verlegd. Ik weet nog dat we de allereerste nacht in Pink Hostel ( jeugdherberg) aankwamen (en stiekem inderdaad nog even dacht aan een mooi hotel aan een strand). Toen was alles zo simpel en zouden wij er nooit zomaar gelogeerd hebben, maar toen we daar de allerlaatste dag voor vertrek naar Nederland weer kwamen...! Wat een verschil! Alleen al ons stapelbed was als een kingsizebed, stromend water een feest, en zelfs het simpelste bord spaghetti maakten die avond toch tot een luxe avond! Dus inderdaad, mijn grenzen zijn verlegd, dat kon niet beter gebeuren dan in Ghana, het was een super ervaring! En ik ben heel blij dat toch ook papa, mama en Saskia het een super vakantie vonden!!!
Onze laatste daagjes in Babies Home, het avontuur is bijna voorbij!
Lieve allemaal,
Onze laatste dag in Babies Home zit er al weer op! En wat is het daar snel gegaan. Al die lieve kindjes zijn echt geweldig. Ze zijn allemaal zo blij met je, komen op je afrennen in de ochtend als je het terrein opkomt, met Brunni, Brunni en vliegen meteen in je armen. Geweldige ervaring. Maar helaas komt er aan alles een einde, en dus ook aan ons avontuur in Babies Home. Nu we allemaal zo onze eigen favorieten kinderen hebben, (vooral mama is erg gehecht aan Effia, het meisje die afgelopen week heel erg ziek was,) werd het de laatste dagen daar toch wel steeds emotioneler. Het is natuulijk verschrikkelijk om te bedenken dat al deze lieve vrolijke kindjes geen lieve mama en papa hebben, minder liefde krijgen als wij weer weg zijn. Daar moesten we maar niet te veel aan denken hadden we ons voorgenomen anders werd het alleen maar nog erger. Gelukkig voor mama mocht Effia al na 2 daagjes ziekenhuis weer naar huis, ook al was ze met haar 3 weken oud, nog wel erg zwak. Mama was dus weer gerustgesteld dat het met Effia beter ging en kon ze zich weer helemaal storten op het verzorgen van Effia.
Papa had, zoals we in ons laatste blog schreven, de laaste 3 dagen enorm naar zijn zin gehad in het ziekenhuis. De mensen daar waren enorm blij met zo'n slimme dokter dus papa was daar meer dan welkom. Heeft veel patienten gezien, allemaal gevallen die je in nederland niet zo snel zou tegen komen. Ook de apparaten waren daar ontzettend anders dan bij ons in de ziekenhuizen. De bedden waren zeer primitief, overal gaten en er lag zelfs een zieke man met een maagbloeding een hele dag en nacht op de gang.De wc was de ergste wc die papa ooit in zijn leven gezien had. wc papier kennen ze hier niet, dus kreeg papa een papiertje uit een oud dossier mee wat hij daarna maar in een doos moest gooien. Ze hadden geen ECG-apparaat maar wel een echo-apparaat en ze kunnen ook rontgenfoto's maken, ook hebben ze een goed laboratorium, heel erg primitief dus allemaal.
Onze laatste dag kwam steeds dichterbij en we zagen er allemaal best wel tegen op om afscheid te nemen van iedereen. In de ochtend nog even voor de laatste keer alle bedjes verschoond, dekentjes gewassen, kindjes gewassen en eten gegeven, in de middag vooral heel veel aandacht geven aan de kindjes. Ook hebben we afscheid genomen van Mabel, het hoofd van Mampong Babies Home. Een lief toespraakje gekregen en ' Oh, thank you so much, God bless you, Thank you so much' en een certificaat voor ' Good care for our children'. En dat nog op Papa en Mama' s leeftijd! Toen de dag over was, en alle kindjes in bed lagen ieder kindje een dikke knuffel gegeven met tranen in onze ogen, vooral mama, Carlien en Saskia hadden het daar erg zwaar mee om te weten dat je ze allemaal misschien nooit meer zal zien. Carlien' s favorietje Baby Yaa kon geen afscheid van Carlien nemen, was helemaal overstuur en liet Carlien niet meer los. Toch bijzonder dat zij dat, als 1-jarige, doorhad dat Carlien weg ging. Dat is toch wel heel bijzonder dat zij ook zo gehecht was aan Carlien. In tranen hebben we Babies Home verlaten en zijn naar ons huis gegaan voor onze laatste Ghanese maaltijd (wat we allemaal niet heel erg vonden). Die avond nog gezellig gepraat met ons gastgezin en zijn toen weer lekker vroeg in onze lakenzakken gekropen.
Deze ochtend, donderdag, werden we allemaal al om 4.00 am wakker gemaakt door de haan en door alle buurtbewoners die naast ons raam water aan het halen waren. Mama is ongeveer de hele nacht wakker gebleven om dat er op ons plafond de hele nacht een gekko aan het rondrennen was en enorm aan het knagen was. En je kent Mama, dan doet ze geen oog dicht ( en ik overigens ook niet). Overigens hebben we op 2 grote spinnen en een paar kakkarlakken na helemaal geen last meer gehad van enge beesten dus dat was een enorme opluchting!
Na een heerlijk broodje ei afscheid genomen van onze familie en zijn we vertrokken naar Kumasi waar we daar met de STC-bus opweg gingen naar Accra. Na een lange reis, net om 19.00 aangekomen in Pink Hostel, ons Hotel waar we onze allereerste week zaten, al een beetje thuis dus!
Morgen gaan we al weer naar Nederland! Ook al hebben we allemaal ontzettend zin in om weer lekker thuis te zijn, gaan we het hier ook wel echt enorm missen hoor! Het was een geweldig avontuur dat we voor geen goud hadden willen missen!
Heel veel liefs, Saskia en de familie!
(P.s.: als we weer thuis zijn doen we nog een laatste blog met nog heel veel foto's aangezien dat hier heel erg langzaam gaat, en nog onze laatste terugblik!)
Vakantiedagen in Mole Park!
We hadden een onrustige nacht in ons guesthouse, omdat Marc net voor het slapen gaan zei:" we doen niet open als er op de deur geklopt wordt"! En zo had eenieder van ons een halve nachtmerrie wat er allemaal met ons kon gebeuren, daar in dat afgelegen guesthouse! Blij dat het licht werd en dat we om 07.00 met de taxi naar Mole National Park vertrokken. De stenen armoeddige huisjes hebben inmiddels plaatsgemaakt voor lemen hutjes, soms 5 bij elkaar, soms 50, ronde vorm is een huisje voor de vrouw, vierkante vorm en altijd groter!, is voor de man ( je mag ook meer vrouwen hebben in Ghana, ligt het daaraan soms), en in de buurt een waterpomp. Dit is echte armode, en ook hier langs onze route altijd maar weer die lopende mensen, met spullen op hun hoofd. Maar ook opvallend dat de vrouwen ook in deze rinboe, toch mooie lappen omwikkeld hebben, vrolijke kleuren in dit nu toch wel dorre landschap. De weg is erger dan erg, rood stof en kuilen van 30 cm, waardoor wij vonden dat we eigenlijk helmen op moesten hebben, zo hard botsten we vaak met ons hoofd in de auto. Dit alles duurde 2 uur. Na deze trilplaat-ervaring kwamen we dan eindelijk bij Mole Park aan, ook dit was niet het gedroomde hotel, maar qua lokatie super!!! Boven op een berg, met een ongelooflijk uitzicht over het regenwoud, en de drinkplaats van de dieren, waar nu al meteen olifanten stonden! Er waren nog weinig mensaen, dus we konden heerlijk bij het zwembad aan een tafeltje zitten. Helaas geen brood, of burgers, maar wel frieten!
Heerlijk genoten van even niets doen, en het geweldige uitzicht, en om 15.30 met armed guide een safaritocht per auto gedaan. Ook nu weer olifanten gezien, we zijn uitgestapt en konden heel dicht bij komen (20 meter!). Echt hele grote beesten, die dwingen absoluut respect af. Verder vele antilopen, wildzwijnen, waterbokken. Bij terugkomst waren de 3 nederlandse vrijwilligers uit onze eerste week ook aaangekomen. Erg leuk om hun ervaringen in gastgezsin en werk te horen. Volgende morgen zijn Saskia en Carlien op loop-safari gegaan, goed in gepakt voor evt slangen, een tocht door de jungle van 3 uur. Ze hebbben het erg leuk gehad, en ook weer olifantne van heel dichtbij gespot. De rest van de dag geluierd aan het zwembad, in de loop van de middag kwamen nog 3 vrijwilligers uit Ierland aan, ook uit onze 1ste week, Erg gezellig. Opvallend dat 90% van de hotelgasten zijn vrijwilligers, die elkaar hier dan weer ontmoeten na een aantal weken, dus er zijn veel grotere groepn, maar omdat iedereen volunteer is , leg je ook heel makkelijk contacten met anderen. Marc en ik waren de oudsten, dat wel. Zaterdag een taxi via het hotel geregeld om ons naar Kumasi te brengen, een tocht van 7 uur. Ik had een prijs afgesproken, en even later kwam een man zich voorstellen als " i am your driver". Wat attent dacht ik nog. E ven later vroeg hij of ik al de helft kon aanbetalen voor bezninegeld. Ik vond dat in dit arme land nog een beetje logisch ook, dus Marc heeft dat via de man achter de receptie aan de chauffeur betaalt. s Avonds in het donker op weg naar het restaurant, kwam er ineens een man uit het niets op ons af. Of wij familie Meijer waren die een taxi hadden bestelt. Hij wist zelfs de afgesproken prijs! Ik herkende de man helemaal niet, dus we zeiden dat hij niet onze taxi-chaufeur was. Hij bleef ons tot aan de receptie volgen. Helaas speelt de enorme taalbarriere dan een probleem. maar goed, we zijn gaan eteen, maar wel met een naar gevoel. Wie letten er allemaal op ons en wie weet wat? Marc en ik waren ongerust. s Nachts brak een enorme tropische regenbui uit, zoveel regen met zoveel lawaai naar beneden horen donderen zal ons niet meer overkomen. Ook nog onweer en de stroom viel even uit. Doodsbangwaren we, ik mn dat die man ook nog ergens zou binnenstormen, Marc dat het dak het zou begeven, en dat we hulp nodig zouden hebben, maar hoe regel je dat imet dir noodweer in het pikkedoker. Masrc verzucktte:" ik hoop toch niet dat mijn laatste uurtje in Ghana zal slaan."We hebben niet geslapen. !!! De volgende dag bij de receptie navraag gedaan over die man en de info en toen bleek dat de man van de receptie contact had gelegd met deze man en hem de taxirit had toegzegd, maar evenlater kwam een andere man, en die heeft het op een acoordje gegooid mert de receptie en dus inderdaad ons benzingeld geind. Terecht dfat de 1ste man boos was.Om 11 uur, na uur wachten, met taxi naar Kumasi, dodoenrit nr 2 deze reis, die man scheurde overla doorheen, overheen, we hadden wel bijn 15 geitenlijken, bijna 2 op zijkant gevallen met auto, autopecht van meer dan 1 uur . Wat waren we blij dat in Kumasi onze eigen vriend taxicchauffeur ons kwam ophlen en met een sloom gangetje van 60 km naar huis bracht,
Vandaag weer in weeshuis, waar ik al gauw zag dat mijn lievelingsbaby Effia ziek was. Ze zag er erg ziek uit. Ze mocht op mijn advies naar het ziekenhuis, waar ze nu aan het infuus ligt ( uitgedroogd). Ze mag daar 1 dagje blijven. Marc is vandaag toch in het ziekenhuis begonnen voor de laatste dagen, erg leuk voor hem. Zo kan hij ook nog op Effia letten.
De tijd schiet voorbij, we gaan onze laatste dagen in! Veel liefs, Yvonne en Carlien
Van huwelijksaanzoek tot Groeten uit de rimboe
Zaterdag 1 augustus
Vandaag zijn we naar Kumasi geweest, een stad met de grootste markt van west Afrika. Met inmiddels onze vaste taxichauffeur zijn we om 8.00uur vertrokken, en hij zou ons de hele dag rondleiden (voor 35E). Hij was natuurlijk heel trots met ons als westerse vrienden, en na een half uur kwam dan ook al de vraag aan Marc ''Are these two girls your daughters?''. Toen konden we de volgende vraag eigenlijk al raden; keurig via Marc vroeg hij nog geen minuut later: ''Do you allow me to marry one of your daughters?''. Na een vriendelijke afwijzing dat we in Nederland gewend zijn rond ons 30e te trouwen, bleef het de rest van de reis opvallend stil.. De weg naar Kumasi was geweldig, door de bergen, prachtige natuur en in het regenwoud naast de weg zouden er zelfs olifanten zijn! Naarmate we Kumasi naderden, veranderde het straatbeeld van verkoop van levensbehoeften naar verkoop van werkelijk alles wat je maar in en rond het huis kunt verzinnen (de begraafplaats naast de weg werd zo ook opgevuld met bankstellenverkoop), en een straat van wel 2 km lang met alleen maar auto-onderdelen; van spiegeltjes tot hele motorblokken. De hele westerse samenleving dumpt zijn spullen waarschijnlijk in Ghana, we hebben onze ogen uitgekeken!
In Kumasi zijn we eerst naar wel 15 banken geweest om geld te pinnen, wat helaas mislukt is, de bank in ons dorp mampong is nl 1 week dicht. We kunnen zuinigjes aan nog even vooruit.
In Kumasi stad eerst de zo lang van gedroomde hanburger met friet! gegeten en dan gaan we eindelijk naar de markt. Over het spoor, naast het spoor, op straat, overal maar dan ook overal mensen, tienduizenden,!!! die allemaal wat te verkopen hebben, ofwel vanuit een kraampje van 1 bij 1 m, ofwel vanuit een zinken tobben op hun hoofd waar werkelijk alles in vervoerd wordt, schoonmaakdoekjes, ananas, stinkende vis, waterzakjes, emmers, zelfs levende kippen . En wij zijn bijna de enige blanken en worden overal begroet en aangestaard, een rare ervaring.De vrouwen in Ghana kleden zich allemaal, hoe arm ook, met prachtige gekleurde stoffen, dus wij besluten ook een lap stof te kopen. Moe van alle indrukken omdat er werkelijk niets maar dan ook niets op Holland lijkt, gaan we einde middag weer terug naar ons rustige Mampong. Ook onderweg:druk,druk,druk en ook een Politie controle. De chauffeur moest zijn rijbewijs afgeven en er werd wat naar zijn nummerplaat gekeken en we mochten weer doorrijden. Dit ritueel moesten alle auto's ondergaan (alleen maar taxi's trouwens). Er stonden zo'n 20 agenten .Later zei de chauffeur dat hij altijd een biljet van 1 Ceddi in zijn rijbewijs heeft zitten. Deze wordt er dan uitgehaald door de agent en dan mag je doorrijden. Als he dat niet doet ben je de klos en loop j de kans mee naar een bureau te moeten voor verder onderzoek.Corruptie heet dat dus, maar ja 1 ceddi is ongeveer 50 Eurocent. Maar duizend auto's op een dag levert heel wat Ceddi's op. Het gevang is ons dus gespaard gebleven.
De afgelopen dagen lekker gewerkt in het Babieshome. Ook al zijn de dagen best wel lang en vermoeiend met al die drukke kindjes, die af en toe alleen maar lopen te huilen is het toch geweldig om daar elke ochtend weer heen te lopen en alle lieve kindjes weer te zien! We hebben heel erg veel luiers en melk gekocht voor Babieshome om alles daar nog wat beter te maken, aangezien we de hele dag katoenen luiers moeten vouwen met daarom heen een plasticje. Overigens ook een erg vies klusje voor degene die dat elke keer moeten wassen met de hand met al die diaree! Maar ondanks alles genieten we er toch allemaal heel erg van en weten we nu al dat het afscheid volgende week toch best wel zwaar zal worden!
We zitten nu Donderdagavond in Tamale, hebben een weekendje vrij, na een busrit van 7 uur : we zaten vanochtend al om 7 uur in onze taxi naar Kumasi om daar op 10 uur de bus te nemen. Nu slapen we in het Guesthouse van de Presbytoriaanse kerk (25 Ceddi) Voor Yvonne een grote teleurstelling. Ze had zich verheugd op een hotel met frisse lakens, handdoeken en goed ontbijt, maar helaas: weer een nacht in onze slaapzakken, geen hanndoeken, en geen ontbijt. Echt basic met zelfs een petroleumlamp op batterijen!! Er is wel een wc maar geen papier. gelukkig had Yvonne dit zelf meegenomen. Morgen vroeg gaan wij door naar "Mole Park" een reservaat waar wij een motel hebben geboekt. Hopenlijk is dat eindelijk een frisse kamer. Ze hebben wel een zwembad!
Foto's volgen nog. Veel liefs van ons allemaal.
PS: Carlien is ingeloot voor Psychologie in Leiden!!
Ons project is begonnen!
Lieve allemaal!
Na een aantal dagen weer even een blog van ons uit Mampong! En wat hebben we weer veel meegemaakt! Zondag zijn we met de hele familie naar de kerk geweest! Wat een ervaring! Iedereen zag er echt prachtig uit, met allemaal mooie gekleurde jurken, enorm veel muziek, gezang, echt super leuk om mee te maken! Het duurde in totaal 3.5 uur maar daar hebben we eigelijk niets van gemerkt, er was te veel om naar te kijken! Aan het einde van de dienst werden wij (hun nieuwe vrienden uit het westen) naar voren, op het altaar geroepen en welkom geheten door de hele kerk! Daar stonden we ten overstaan van 400 zwarte mensen die ons allemaal aan het aanstaren waren. Gekke gewaarwording. Daarna met alle kindertjes uit het dorp achter ons aan naar huis gegaan. 'S middags wat aangeklungeld en de was gedaan in een tobbe. Maandag morgen half 7 op om ons klaar te maken voor ons avontuur: Mampong Babies Home! 4x wassen zonder stromend water in huis betekend: inzepen met een schoonmaak doekje, een klein emmertje vullen uit de waterton met wat Detoll erbij, voor wie durft gooit de hele emmer over zich heen en anders gaat dit via het vullen van lege flessen. Een hele onderneming dus zo vroeg in de ochtend! Dan even snel ontbijten met wit brood, veel fruit en thee, en dan met de taxi naar Babies Home voor 0.20 cent pp!! Die ochtend alle kindertjes gewassen, aangekleed en bovenal ontzettend veel aandacht gegeven en geknuffeld! Heerlijk! Al die kindertjes worden zo blij als ze je zien, echt een geweldige ervaring! Als alle kinderen rond 11 uur weer schoon in bed liggen gaan we meestal even naar Mampong City; Markus intenet cafe en water halen, en dan snel naar huis waar Mama Theresa weer een rijstmaal heeft klaar staan voor ons! Dan 's middags om 3 uur weer terug naar Babies home tot een uur of 6/ half 7.
Maandagmiddag is Saskia ziek naar huis gegaan en werd in de loop van de avond steeds zieker; enorme buikgriep. Dinsdag middag volgde Carlien en Marc en Yvonne dinsdag nacht. Zijn de dag daarna met z'n alle thuis, in bed gebleven helaas. De familie heeft ontzettend goed voor ons gezorgd, met ontzettend veel fruit, wat hier het medicijn is om weer beter te worden. Donderdag zijn Carlien en Yvonne weer aan het werk gegaan, en bleef Marc nog bij Saskia thuis, omdat zij toch nog niet beter genoeg was. Vandaag, vrijdag, zijn we er weer met z'n alle tegenaan gegaan en hebben weer een super ochtend gehad met alle kindertjes! Marc begint ook langzaam te wennen en heeft het steeds meer naar zijn zin! Overigens bijna geen medisch werk...
Morgen gaan we even een dagje naar Kumasi, naar de markt, en even lekker lunchen met een hamburger en friet. Saskia ligt inmiddels al te dromen wat ze als eerst gaat eten als ze thuis is! Want 4 weken achter elkaar rijst eten is ook niet alles! Volgend weekend staat op de planning om naar Mole National Park te gaan en daar twee nachtjes te blijven! Lekker op safari en heerlijk even aan het zwembad liggen! Ook hebben we daar afgesproken met nog wat andere vrijwilligers van onze orientatie week dus dat is hardstikke gezellig!
Jullie horen snel weer van ons!
Heel veel liefs,
Start in het gastgezin
Lieve mensen,
Na op donderdag nog Ghaneese kooklessen en Twi taal gehad te hebben, bleef de middag over voor koffers pakken, en een gezamelijk afscheidsetentje met de andere Nederlandse vrijwilligers. We hebben zeker hele leuke dagen met de groep gehad, en waren allemaal gespannen over het nieuwe avontuur.
Dat begon voor ons op vrijdagmorgen, om 03.00 uur de wekker, en zonder stroom en water!!Dus dat was koffers inpakken met slechts de zaklamp van Carlien. OM 04.00 uur naar het station gebracht om de weg te vervolgen naar Kumasi, 6 uur lang. Wel een prachtige reis, de ongelovelijke drukte in Accra van auto's en mensen veranderde langzaam in een gebied van groen, heuvels, verlaten wegen en nog steeds krottenwijken. Daar werden we opgehaald door Yvonne, een van de 8 kinderen uit ons gastgezin, en zijn met een ongelofelijk enge verlengde Mercedes, die in Nederland waarschijnlijk van de sloop gehaald zou zijn omdat hij daar uberhaupt al te slecht voor was!! Deze rit duurde ook nog 1,5 uur maar koste slecht 8 cedi's, dus 5 euro! Toen stonden we in Mampong en werden wij en de loodzware bagage nog een keer overgezet in een autootje ter grote van een Minicooper en over de weg die meer op een maanlandschap leek, voelden wij de bodem van de auto zelfs omhoog komen toen we over een hobbel reden...
Maar eindelijk waren we er, en werden hartelijk ontvangen door oma Theresa (die alleen lokaal Twi spreekt!) en alle andere bewoners van het huis, dat elk uur met 1 persoon lijkt toe te nemen! Gelukkig was de kamer heel groot, zodat we nu met z'n vieren liggen, Saskia met matras op de grond. 1,5 uur bezig geweest met muskietennetten, lakenzakken en bedbugs, en zo lagen we al om 19.30 uur in bed! Maar om 23.30 uur werden we ploteseling wakker van een enorme herrie, geschreeuw, muziek, gerap, het hele dorp leek naast ons huis te staan, maar het was de kerkdienst die tot 02.30 uur duuurde!! Vanmorgen, na de schrik van de grote kakkerlak en de nog grotere spin van 10 cm, ontbeten met gewoon wit brood en thee, dus tot dus ver zijn we nog niet overvoed met de Ghanese keuken! Dat zal allemaal nog komen, want de dagbesteding van iedereen hier bestaat ongeveer alleen maar uit koken!
Zojuist zijn we al even langs het project geweest, Mampong Babies Home! Meteen kwamen er drie kindjes van een jaar of 3 naar ons toe gerend op de oprijlaan, sprongen in onze armen, en hebben ons ook bijna niet meer losgelaten. Zo fijn om te zien dat die kindjes meteen een lach op hun gezicht krijgen als je ze ook maar een beetje aandacht geeft!! Ook Marc is zeer populair met zijn pet (die ieder babytje al op z'n hoofd heeft gehad) en zijn snoor is ook een zeer bijzonder! Dus morgen zullen we daar met heel veel plezier onze handen aan vol hebben!
Morgen volgen de fotos, nu snel terug naar het gastgezin want er wacht ons vast een lunch bestaande uit 3 kilo rijst, kip en groenten!!
Liefs
Ingeburgerd in de cultuur!
Lieve Allemaal!
Gister hebben we voor het eerst echt kennis gemaakt met Tina (I am your Big Black Mama, even I don't look like her!) de leidster van Syto, onze organisatie hier. Aan haar merk je gelijk dat ze een echte ghanees is. Zo open, vriendelijk en een echte afrikaanse vrouw! super leuk! Van haar hebben we 3 uur lang allemaal informatie gekregen over de cultuur hier, hoe je moet reageren op sommige dingen, zoals huwelijksaanzoeken, het eten, de kleding noem het maar op, alles heeft ze verteld! Daarna hebben we met de groep in een heel gezellig restaurantje even snel iets gegeten. En toen kwam het leukste gedeelte van de dag: de Drum&Dance lessen! Heel erg leuk om een keer op een afrikaanse manier te doen! Als eerst hebben we een traditionele afrikaanse dans geleerd, de Fume Fume. Iedereen die in Ghana woont moet die dans kennen, dus er was geen ontkomen aan, zeker niet voor Marc! Hij als man is hier echt the boss and father Marc! Daarna kregen we een uurtje nog drum lessen van Edward, de Drumleraar van de organisatie. Na een uurtje getrommeld te hebben heb je aardig last van je handen, maar ondanks dat, was het erg leuk om te doen!
En dan de markt; de Ghanese markt, want je weet niet wat je ziet, hoort en ruikt! Nog steeds komt nu de ontzettend vieze geur van varkenspoten en vis naar boven, een echt aandenken dus..! Met onze rugtassen stevig op onze buik gingen we de markt op. Aangezien je als toerist nogal veel foto's maakt, kon dat nu natuurlijk ook niet ontbreken, maar er was wel even een ander protecol voor! ''May I take a picture? Then I can always remember you in Holland and show you to my family because I love you!'' Nou, zolang je het zo aardig houdt, kon je mooie foto's maken, anders kreeg je een boze kreet naar je oren.. Zeer indrukwekkend om te zien hoe die mensen daar zo hun best doen, in die moeilijke en donkere omstandigheden, om ook maar 1 cedi te verdienen..! Verder een citytour gedaan, wat eigenlijk gewoon inhield; heel veel lopen, en zwaaien naar alle mensen. Maar ook zijn we naar de begraafplaats van Nukruma, de eerste president van Ghana, geweest, waar we als een soort beroemdheden ook nog met een hele klas kleine kindjes op de foto moesten. Zij keurig in uniform, strak vooruit, maar wat waren ze trots!!
Morgen laatste dag in Accra, dan vrijdag om 04.00uur op om te vertrekken naar het noorden, dus nu nog even genieten van onze nachtrust (met de airco die het geluidmaakt als een stortbui met windkracht 6..)
Liefs Saskia
Akwaabe Ghana!
Akwaabe lieve mensen!
Welkom dus. Ons eerste Ghanese woord wat we hier geleerd hebben. Onze eertse dag is al bijna weer over en het was enorm indrukwekkend, warm maar ontzettend leuk! Na een hele finne vlucht kwamen we helemaal uitgerust aan op het vliegveld. Al gauw zie je de enorme cultuurverschillen. In no time waren we omringd met allemaal opdringerige mannen die o zo graag onze koffers wilde tillen. Ondanks hun goede bedoelen gaf het toch best wel een onveilig gevoel... Nadat Paul ( onze chauffeur van het hostel) naar ons hotel had gebracht kwam er ineens niet zo heel erg leuk nieuws waar we absoluut niet op gerekend hadden. Omdat het hele hotel volgeboekt was, was het niet mogelijk om met z'n vieren op een kamer te zitten. Dat betekende; papa op een kamer met twee andere mannen, Carlien op een kamer met 5 andere meisjes, en Mama en Saskia deelden een kamer. Een lichte tegenvaller dus, en toen er uit de kranen ookal geen water stroomde zagen papa, mama en saskia het even niet meer zitten. Maar na een redelijke goede nachtrust waren we toch helemaal klaar voor onze eerste echte dag in Ghana!
Na een ontbijtje stond de hele groep alweer om 8.00uur buiten klaar om naar de plaatselijke bank te gaan om de Ghanese Cedies in ontvangst te nemen ( na enorm afgezet te zijn natuurlijk, het was ook meer een duister hutje, dan een echte Barclays bank..)
En toen leerden we de echte Ghanese manier van leven kennen! Relaxed, alles slow, take it easy! En ja, dat hebben we zeker gedaan, want vanaf half 10 al, tot 1600 uur zouden we op het strand blijven. Tot 1200 uur bestond onze dagbesteding dan ook uit zitten, drankje, zitten en lopen.. Maar toen gebeurde er toch nog iets anders. In plaats van belaagd te worden door de plaatselijke jongens, hebben Saskia en Carlien en nog twee andere Nederlandse meisjes vrienden gemaakt met de Beach Boys van Accra! En al staan deze beach boys hier dan ook wel bekend als de 'bad boys'.. Daar hebben wij niks van gemerkt! Want inderdaad, zoals iedereen zegt, bijna iedereen is hier zo vriendelijk!! Welkom, thank you, welkom!!
Om 16uur moesten we (nu opeens helaas) weer met onze Paul mee, en kwamen we toch wel in een heel anderen wereld terecht.. We waren uitgenodigd om naar een plaatselijke houtsnijderij te gaan waar ze doodskisten maken. Het klinkt heel raar, maar een doodskist met prachtige kleuren, in de vorm van een bierflesje, olifant of zelfs een Nokia-telefoon, is hier toch wel heel bijzonder, en hier dus ook heel normaal! Maar wat nog bijzonderder was, was de plek waar we toen waren; midden in een sloppenwijk. Op de televisie ziet dit er altijd al vreselijk uit, maar als je er zelf middenin staat, is het nog zoveel meer emotioneler en indrukwekkender! Je realiseert je dan echt dat je uit het rijke westen komt, en dan die mensen daar zo blij, maar ook verbaasd zijn je te zien! Alle kindjes (zie foto's) kwamen op ons af rennen, onze witte armen stonden vol in de belangstelling om aan te raken, om de knuffelbeertjes werd ruzie gemaakt, maar vooral de camera's waren zeer indrukwekkend voor hun! En dat is ook te zien op de foto's! Aan de ene kant is het dan echt ontzettend stom om van deze mensen foto's te maken, eigenlijk is het toch aapjes kijken, maar toch maak je ze op de een of andere manier ook een beetje blij..!
Gelukkig hebben we vanaf vanavond weer (een mini beetje) stromend water, hebben we pasta gegeten, en stoppen we ons zo weer in onze geinpregneerde lakenzak, onder gesprayd met deeth en onder de klamboe, op naar de volgende dag!!
(oja, dit verhaal hadden we al een keer geschreven, maar dat Ghana het land van de rare computers is hebben we nu wel gemerkt, dus bij de laatste zin was het hele verhaal opeens weg!!!)
Tot snel, liefs van ons
Laatste verhalen
Laatste reacties
Blijf op de hoogte!
Laat je e-mail achter en ik stuur je een mailtje als ik een nieuw verhaal of nieuwe foto's op de site heb gezet.
